Als ouder wil je je kind beschermen. Je ziet een spannende situatie aankomen en voordat je het weet, schieten er allerlei gedachten door je hoofd.
“Straks wordt ze weer buitengesloten.”
“Hopelijk krijgt hij geen last van pestgedrag.”
“Ik weet hoe moeilijk de brugklas kan zijn.”
Maar soms is het goed om jezelf één eerlijke vraag te stellen:
Is mijn kind hier eigenlijk bang voor… of ben ik dat?
We kijken allemaal door onze eigen bril
Als ouder neem je een rugzak vol eigen ervaringen mee.
Misschien ben je vroeger gepest. Misschien voelde jij je onzeker op school. Of misschien heb je zelf een moeilijke jeugd gehad of ben je ooit flink afgewezen.
Die ervaringen verdwijnen niet zomaar.
Ze kleuren soms onbewust hoe je naar je eigen kind kijkt. En dat is heel menselijk.
Een situatie uit mijn praktijk
Laatst nam een moeder contact met mij op.
Haar dochter zou na de zomervakantie naar de brugklas gaan. Deze moeder maakte zich grote zorgen. Haar dochter had vroeger een pestverleden en ze was bang dat alles opnieuw zou beginnen. Tijdens ons gesprek viel mij iets op. Het meisje zelf keek eigenlijk best uit naar de brugklas. Ze ging samen met haar beste vriendin naar dezelfde school. Ze vertelde dat ze er vertrouwen in had. De grootste spanning zat eigenlijk bij haar moeder.
Als je op zoek bent naar meer informatie over de overstap naar de brugklas dan raad ik je aan deze blog te lezen. Ik deel daar ook tips hoe je jouw dochter kunt helpen als zij het zelf wel spannend vindt.
Waar kwam die spanning vandaan?
Tijdens het gesprek vertelde moeder iets wat veel verklaarde. Zelf had zij een moeilijke start gehad op de middelbare school. Ze voelde zich buitengesloten en heeft zich jarenlang onzeker gevoeld. En zonder dat ze het doorhad, keek ze nu door dezelfde bril naar haar dochter. Niet omdat haar dochter dezelfde ervaring had. Maar omdat haar eigen pijn weer even voelbaar werd.
Kinderen hoeven niet onze geschiedenis te dragen
Als ouder wil je voorkomen dat jouw kind hetzelfde meemaakt als jij. Dat is onvoorwaardelijke ouderliefde. Maar soms beschermen we onze kinderen tegen gevaren die er op dat moment helemaal niet zijn. Daardoor kunnen kinderen onbedoeld jouw spanning overnemen.
Ze denken:
“Als mama zich zo druk maakt, zal het wel heel spannend zijn.”
En zo ontstaat soms angst die er eerst helemaal niet was.
Hoe herken je dat?
Vraag jezelf eens af:
- Is mijn kind zelf bezorgd, of vooral ik?
- Vertelt mijn kind dat het spannend is, of vul ik dat in?
- Gaat mijn kind nog onbevangen de situatie in?
- Reageer ik vanuit het hier en nu, of vanuit mijn eigen verleden?
Alleen al deze vragen kunnen veel inzicht geven.
Natuurlijk mag je je zorgen maken
Zorgen horen bij het ouderschap. Sterker nog: ze laten zien hoeveel je van je kind houdt.
Maar soms helpt het om even stil te staan bij de vraag:
Van wie is deze emotie eigenlijk?
Wanneer je jouw eigen ervaringen kunt herkennen en erkennen, ontstaat er ruimte.
Ruimte om echt te kijken naar wat jouw kind nodig heeft. Niet vanuit angst. Maar vanuit vertrouwen.
Wat als je merkt dat jouw eigen ervaringen meespelen?
Dat betekent niet dat je iets verkeerd doet. Juist het herkennen hiervan is een enorme eerste stap.
Soms helpt het om erover te praten. Soms helpt het om oude ervaringen een plek te geven.
Want hoe rustiger jij bent, hoe meer rust jouw kind vaak ook ervaart.
In mijn praktijk
Tijdens coachtrajecten stel ik mezelf regelmatig de vraag:
Is dit het probleem van het kind, of speelt er ook iets bij de ouder?
Soms coach ik vooral een kind, maar soms coach ik juist de ouder. En soms blijkt dat een combinatie van beide het mooiste resultaat geeft.
Want kinderen groeien het snelst wanneer ook de volwassenen om hen heen meer rust en vertrouwen ervaren.
Veelgestelde vragen
Is het normaal dat ik mij meer zorgen maak dan mijn kind?
Ja. Veel ouders herkennen dit. Zeker wanneer je zelf iets soortgelijks hebt meegemaakt.
Hoe weet ik of mijn zorgen terecht zijn?
Vraag jezelf af of jouw kind dezelfde angst uitspreekt, of dat jij deze vooral voelt. Probeer nieuwsgierig te blijven naar de beleving van je kind.
Kan mijn eigen verleden invloed hebben op mijn opvoeding?
Ja. Iedereen kijkt naar situaties vanuit eerdere ervaringen. Dat is heel normaal. Bewustwording helpt om onderscheid te maken tussen jouw verhaal en dat van je kind.
Betekent dit dat ik mijn kind niet meer mag beschermen?
Natuurlijk wel. Het gaat erom dat je beschermt wanneer dat nodig is, zonder jouw eigen angsten onbewust door te geven.
Kan ouderbegeleiding hierbij helpen?
Ja. Soms is één gesprek al voldoende om meer inzicht te krijgen. Wanneer ouders rust ervaren, profiteert een kind daar vaak direct van.
Heb je een andere vraag? Stuur gerust even een berichtje.